بعد از ظهر داریم با مهربون میریم وسایل خونه ببینیم، قصد داریم برای عوض کردن روحیمون یه سری از وسایل رو عوض کنیم ، از امروز داریم می گردیم دعا کنید موفق بشیم و زیاد نخواد وقت بذاریم ، چون من شدیدا با کمبود وقت مواجه هستم.

بعد از فوت پدرم ، پدر و مادر مهربون فقط برای مراسم سه روز و هفت اومدن و برگشتن ، اونم مهربون آوردشون و برگردوندشون ، بعد که من اومدم آبادان تا لحظه الان برای سرزدن به من نیومدن خونمون ، فقط هر کدوم یک بار به مدت یک دقیقه خواستن و با من صحبت کردن همین و بس

دقيقا دو روز بعد از مراسم چهلم ، كه حتی زنگ هم نزدن چه رسد به اینکه توی مراسم شرکت کنن ، پدر و مادرش با خواهر كوچيكه رفتن اصفهان خونه يكی از خواهرای مهربون و آخر مهر برگشتن چیزی حدود یکماه و نیم اینجا نبودن وقتی برگشتن من نمی خواستم اصلا دیدنشون برم و خیلی از دستشون ناراحت بودم که من چه خطایی در برابر اونا انجام دادم چه بی احترامی کردم که اونا منو به حال خودم گذاشتن ، خیلی ازشون دلگیر بودم خیلی زیاد هیچ کس نمی تونه بفهمه چقدر ، چند روز پیش نشستم با خودم فکر کردم که من بخاطر اینکه برای مراسم چهلم نه تلفن کردن و نه توی مراسم شرکت کردن و همینطور به خاطر اینکه نیومدن بهم سر بزنن از دستشون ناراحتم و این به پدرم ربط پیدا می کنه ، و یادم اومد که پدرم هیچ وقت کسی رو از خودش ناراحت نمی کرد و حالا که می فهمه من بخاطر این مسئله دارم این اندازه خودم رو اذیت می کنم خیلی از دستم ناراحت میشه ، پدر من همه رو می بخشید همه رو حتی اونهایی که بهش بی احترامیهای زیادی کرده بودن اونا رو هم می بخشید

جمعه به مهربون گفتم بعد از کلاسم یه سر بریم خونه بابات اینا ، با تعجب قبول کرد. به مهربون گفتم من این کار رو اول به خاطر شادی روح پدرم و بعد هم به خاطر تو انجام میدم وگرنه از دستشون بی نهایت دلخورم ، گفت میخوای بعدا بهشون بگم ، گفتم به هیچ وجه دلم نمیخواد احساس کنن من به محبتشون نیاز داشتم ، حالا دیگه خیلی دیره و اومدن یا نیومدنشون چیزی رو برام عوض نمی کنه ، رفتیم و یک ساعت نشستیم و برگشتیم ، به همین سادگی. احساس سبکی می کردم و احساس کردم بخشش چیزیه که من از پدرم به ارث بردم.